Even voorstellen...

STN bestaat uit een groepje telemark-fanaten, die een stichting hebben opgericht om het “telemarkvirus” verder te verspreiden. Die stichtingsvorm biedt ons een grote vrijheid. Zij fungeert als een paraplu, waaronder zeer diverse activiteiten worden ontplooid. Maar deze website wordt ook onderhouden, een forum gestart en een krant uitgegeven; gefilmd, gefotografeerd en een boek geschreven; getoerd, gesprongen, gespeedskied en getelemark-vliegerd; gediscussieerd en gekletst; geruild, gekocht en verkocht; ski’s worden gebouwd en verbouwd.

Heb jij zelf ook ideeën? Kom op ermee! Wij hebben een netwerken misschien faciliteiten voor je. Wij delen onze paraplu met iedere telemarkfanaat!

Anne-Mieke

In 1996, na de wintertriathlon aan de Weissensee nam Milo van den Ouden ons een dagje mee op telemarkski's. Maar dat was lekker! Met een paar schaatsbenen en langlauflongen viel die diepe zit best mee. Een nieuwe verslaving was geboren. Het Telemarken is voor mij een combinatie van de schwung van het snowboard, de losse hiel uit de langlauf, de stijghulp van de tourski en de rust van de bergen ... Nu inmiddels ons Pyrenees herdertje Pittoresque ook goed blijkt mee te komen bij stijgen en afdalen, zoeken wij nog meer dan anders de rust en de stilte in de diepe sneeuw en op de steile hellingen. Behalve bestuurslid van STN zit ik ook in de redactie van het krantje en samen met mijn man Alex organiseer ik jaarlijks een telemark-weekeind in Val Thorens

Alex

Vanaf mijn veertiende loop ik al rond in de bergen, maar ben echt sportverslaafd sinds mijn dertigste levensjaar. Wij zagen in '86 de wintertriathlon in Inzell op TV en dachten: dat kunnen wij ook! Beetje schaatsen, langlaufen en rennen ... Sindsdien ben ik steeds meer duursporten leuk gaan vinden. Vooral de wintersporten lijken zo bedrieglijk simpel: het is nooit meer dan afzetten, glijden, sturen en springen. Toch is elke sport coordinatief weer anders. De specifieke verschillen en overeenkomsten in bewegingspatronen blijven mij intrigeren; het leren combineren van die technieken is een levenslange hobby. Toch blijft het langlaufen (cross-country skien) voor mij de koningin van de wintersporten. Technisch, psychologisch en conditioneel het meest veeleisend. Ik zou graag eens zien dat er ECHTE Olympische (winter)spelen werden georganiseerd: een tournooi waarin elke sporter aan alle disciplinesmeedoet.

Yvon

Zeker meer dan 14 jaar geleden zag ik eens een skiprogramma op tv. Enkele fransen waren bezig met een waanzinnige off piste run op... telemarkskies. Het intrigeerde me, hoe was het mogelijk? Hoe deden ze dat en met wat voor materiaal? Jaren later, na omzwervingen op langlaufskies, snowboard en alpine tourskies, kwam ik erop terug. Ik ging het gewoon doen! Dus een paar telemarkskies met bijbehorende leren schoentjes gehuurd en tijdens de reguliere skivakanties ’s morgens eerst met de ‘hakken vast’ flink scheuren en ’s middags mezelf op smalle lange latten een telemarkbocht aanleren. Vermoeiend; dat wel! Maar het smaakte naar VEEL meer... en nu, ettelijke winters verder ben ik voor STN actief als penningmeester en redactielid voor de Telemarkkrant. Een uitdaging om deze taken te combineren met mijn (winterse) werkzaamheden als reisleider en telemark instructeur. Het in contact komen met mensen met dezelfde passie, is voor mij een stimulans om het werk voor STN te (blijven) doen. Met de reis naar Val Thorens, elk jaar eind november, natuurlijk als hoogtepunt en inspiratiebron!

Bas

In 1996 ben ik met het telemarken in aanraking gekomen bij Hans van der Meulen in Frankrijk. Daar heb ik een paar prachtige tochten gemaakt op zeer lange dunne latten en slappe leren schoenen. Ik schat dat ik toen in de hele week misschien wel drie echte telemarkbochten heb gedraaid en een paar honderd keer op mijn plaat ben gegaan. MMMmmmmm dat smaakte naar meer. Via SNP een paar cursussen gevolgd, en na een aantal jaren begon het er zowaar een beetje op te lijken. Tegenwoordig heb ik zelfs mijn alpine skies aan de wilgen gehangen. Althans figuurlijk dan, want ik heb er een paar T-bindingen op laten zetten. Kortom, gegrepen door het T-virus ben ik per seizoen zo'n drie weken aan het hielvliegen. Ik ben dan te vinden in gebieden als Lanersbach (Tux), Les Trois Valleé, Zermat, Fanes Sennes, Livigno, enzovoort. Schrijven voor STN is voor mij een excuus om hier in het platte landje lekker weg te dromen over alles wat met Telemarken te maken heeft.

David

Ik ben algemeen bestuurslid van de stichting sinds de oprichting en ga me, na wat jaren op non actief, een beetje bemoeien met de activiteiten in de komende seizoenen. Bij deze zijn alle ideeën welkom. Vele jaren geleden ging ik voor het eerst naar La Skieda. We waren nog niet eens met tien Nederlanders maar daar is de STN feitelijk geboren.Ik had nog nooit geteleharkt maar was gelijk verkocht aan zowel deze latten als aan het touren erop. Mijn alpine ski’s heb ik binnen het jaar bij het vuil gezet. Ik ben geen fanaat maar kan er redelijk mee op weg. Hetgeen me er het meest in trekt is gewoon dat dansende gevoel tijdens het skiën in een mooie laag poeder. Hetzelfde gevoel heb ik wel eens gevoeld met karten, surfen. Dat gevoel waarbij ik mijn gejoel van plezier niet kan tegenhouden. Een keer per jaar met het gezin een weekje Oostenrijk en een week per jaar tour telemarken met een paar maatjes voor het echte werk. Prachtige dia’s en filmpjes gemaakt met Maarten en Yvon. Misschien dat we eens wat kunnen tonen op een van de meetings. Ik ben getrouwd en trotse vader van een zoon. Ik hoop komend seizoen veel mensen persoonlijk te kunnen ontmoeten tijdens de diverse meetings.

Arthur

Na geboren te zijn op de Antillen en een groot deel van je mijn jeugd in Zuid-Afrika te hebben doorgebracht (.. ja, niet echt ‘powder’ countries) ben ik in Nederland beland, sport was én is nog altijd mijn grote passie en zodoende werd behalve grond, water en de lucht het element sneeuw ook al snel ontdekt. Het begon uiteraard met het skiën en toen het snow-boarden ontdekt werd gingen we uiteraard ook op een board naar beneden … Tijdens de jaren op de HALO ( ..yep nog meer sport, maar dit keer ook iets leren over..) opleidingen in Oostenrijk gevolgd en een reisburo’tje begonnen .. met het organiseren van sportieve vakanties: voornamelijk wintersport. Op een van die trips leerde ik Marco en Willem kennen die al een tijdje zeer fanatiek met telemarken bezig waren en zodoende moest ik dat ook maar een keer proberen (het zag er echt super uit!) …. PROBLEEM … gelijk verslaafd! Terug in Nederland een klein beetje gaan kijken en vragen wie zich met het telemarken bezighield en waar ik er les in kon krijgen, niet dus….. er was niets. Zonde, zo’n sport zonder “backup” is natuurlijk onzin en dus moest er iets georganiseerd worden. Met wat vrienden (en toen nog onbekenden) die er net zo over dachten is er toen Stichting Telemark Nederland opgericht, een organisatie die zich ging inzetten deze sport toegankelijker te maken voor een ieder die daar belangstelling voor had. Wij gaan elkaar deze winter zeker een keer tegenkomen, zo niet dan toch: veel plezier en have fun!

Erik van Leeuwen

Tja, ik ben zeker de minst ervaren telemarker bij de STN. Wel kan ik mijzelf als autodidact bestempelen na het vormgeven van de vele TeleMarkkrantjes. Menig foto en tekst zijn zo in de jaren voorbij gekomen aangevuld met nieuwste nieuwtjes op het gebied van de techniek. Maar mijn roots liggen meer bij het langlaufen, om precies te zijn biatlon (dan mag je ook nog schieten). Ruim 10 jaar ben ik actief geweest op het hoogste niveau, al bleken de Olympische Spelen iets onbereikbaars vanwege de NOC-limieten. Desalnietemin probeerde ik mijn skills op de langlauflatten ieder jaar te verbeteren om daarmee weer wat sneller te zijn. Zo maakte ik mijn eerste telemarkbocht nog voordat ik van de STN gehoord had. Nu, inmiddels als biatleet gestopt, ben ik trainer biatlon bij de Nederlandse Ski Vereniging en ben ik als 'ontwerperik' actief in de grafische vormgeving. Daarnaast heb ik sinds dat ik mijn baan opzegde (ook grafische vormgeving maar dan voor een baas), meer tijd gekregen voor mijn vriendin en dochter, dé hoofdprijzen uit mijn biatlonjaren. Zo zie je maar, eigen baas zijn én een betaalde hobby hebben... is dat ook niet 'free the heel' ???